Al een tijdje loop ik rond met de gedachte om uit te zoeken waar ik op kan bezuinigen. De uitvoering liet even op zich wachten, maar vandaag heb ik m’n bankafschriften er eens bij gezocht en gekeken wat voor abonnementen ik allemaal heb lopen. En vooral wat er goedkoper kan. En het heeft behoorlijk wat opgeleverd. Ik heb internet van Casema, € 19,95 per maand. Ook heb ik een vaste telefoonlijn via Casema voor € 9,95 per maand. Na het lezen van de Casema-website, kwam ik er achter dat als je het telefoonabonnement bij hen afneemt, je gratis basis-internet er bij krijgt. Is wel een stuk trager, maar daar heb ik geen probleem mee. M’n internetabbonement dus opgezegd en € 19,95 bespaard.

Verder heb ik m’n mobiele abonnement van € 11,95 per maand omgezet naar pre-paid. Het regiokrantje van € 45,00 (p/j), weg er mee. En de ziektekostenverzekering kon ook € 9,00 goedkoper. Al met al ben ik een paar uurtjes bezig geweest en heb nu voor bijna € 45,00 per maand minder aan vaste lasten. Lekker zo’n productieve middag! En vooral goed voor de adoptie- en verbouwingspot!!!!!

Afgelopen weken waren erg druk, vooral omdat er een hoop geregeld moet worden omdat ik een andere  baan heb. De stress is me behoorlijk in m’n lijf gaan zitten, en m’n rug en nek voelen aan alsof ik zakken cement heb gesjouwd. Ook heb ik daardoor last gekregen van m’n kaakgewricht en zo’n zeurend hoofdpijntje. Ik heb vanmiddag dan ook gebeld met een fysiotherapeut die me eens flink onder handen mag gaan nemen. Vrijdag ben ik aan de beurt en ik heb er nu al zin in!

Om te ontstressen schijnt meditatie erg goed te helpen. Eigenlijk heb ik dat altijd een beetje vaag gevonden, maar ik geloof toch dat ik het maar eens moet gaan proberen. Maar waar moet ik gaan beginnen? Er is zoveel informatie te vinden op internet, dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Dus als er lezers zijn met tips, ik hou me zeker weer aanbevolen.

Komende zondag wordt de familiedag van de BZA gehouden in Lunteren. Op dit soort momenten baal ik er van dat ik mijn auto verleden jaar heb weggedaan. Ik wil er zo graag naar toe, maar met het openbaar vervoer is deze lokatie vrij lastig te bereiken. Dus een oproepje gedaan op de BZA-mailgroep of er iemand in de regio woont met wie ik mee kan rijden. Maar helaas, nog geen reacties. Ik blijf moed houden, wie weet reageert er nog iemand op het laatste moment.

Over vervoer gesproken, ik heb sinds een paar dagen een echte snorfiets. Tot op heden werkte ik voornamelijk vanuit huis, maar nu ik een nieuwe baan heb zal ik er aan moeten geloven.

Fietsen……. Door weer en wind, storm en regen. Mijn werk is aan de andere kant van de stad en het openbaar vervoer is geen optie. Nu wil het geval dat mijn paps nog een snorfiets in de schuur had staan. En ondanks de imagoschade die ik hiermee op ga lopen, heb ik besloten om vanaf heden toch maar te gaan snorren. Bij een flinke tegenwind dan. Want ik heb me voorgenomen om bij normaal weer gewoon lekker te trappen.

Vanmorgen om 09.45 werd ik wakker gemaakt door een heel lief meisje dat boven op me kwam zitten en zei: "mamma nabenejetoe – mamma kossiezette". Nu is wakker worden nooit een van mijn favoriete tijdsbestedingen geweest, maar op deze manier begin je zo heerlijk aan de dag. Natuurlijk moet ik even uit m’n slaaptoestand komen, maar dat gebeurt automatisch als m’n Toossie het bed – en mij – als trampoline gebruikt.

Vervolgens grijp ik haar – terwijl zij al hard begint te gillen – bij haar lurven en geven we elkaar de ‘kieteldood’, gevolgd door een hoop kusjes. Daarna wil ze direct bellen met opa; op dit moment haar grote favoriet. Als ze opa en oma verteld heeft dat ze lekker heeft geslapen, dat ze voor mamma koffie gaat zetten en een broodje gaat eten, is het tijd voor een schone luier, wassen en dan naar beneden.

Inmiddels is het 10.15 uur en zetten we ons aan het ontbijt. Terwijl ze voor het eerst zelf probeert een broodje met boter in te smeren – al die eerste keren zijn vreselijk onhandig aandoenlijk – voel ik me zo enorm bevoorrecht.

Wat heb ik het toch goed! Een gezonde dochter, een huis, een baan, eigenlijk alles wat een mens zich kan wensen. Het kan mij dan ook geweldig storen dat veel mensen zo ontevreden zijn. Men is geneigd om altijd te kijken naar dat wat anderen wel hebben en zij zelf niet. En maar klagen.

Soms vraag ik mezelf wel eens af of mensen zich beseffen dat wij hier in Nederland behoren tot de 10% van de wereldbevolking die als ‘rijk’ bestempeld wordt. Je moet je dus voorstellen dat het overgrote deel van alle mensen op de wereld niet weet of ze morgen eten kunnen kopen. Heel veel mensen hebben geen dak boven hun hoofd of zijn ziek en kunnen geen medicijnen bekostigen. Of je kind sterft omdat je te ver van een ziekenhuis afwoont en je de reis er naar toe niet kunt betalen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En waar gaat het bij de in Nederland (en in de rest van het rijke Westen) woonachtige klagers over? Klagen over het openbaar vervoer of dat ze zo lang moeten wachten bij de huisarts. Over het ontbreken van een ‘groene golf’ en dat de theaterkaartjes uitverkocht zijn. En dan heb ik het nog niet eens over de klagers die moeite hebben met het afbetalen van hun lening van hun mega grote LCD-tv. En het is allemaal de schuld van een ander…..

Natuurlijk chargeer ik dit verhaal, maar soms word ik echt een beetje moedeloos van al dat gezever om niets. En ook ik maak me er in onbewaakte ogenblikken schuldig aan. Maar direct daarna besef ik me altijd weer wat ik wél heb. Een dak boven m’n hoofd, ik zit dus warm en droog. Ik heb in de verste verte nog nooit meegemaakt hoe het is om honger te hebben. En als Katja ziek is, dan kan ik gewoon met haar naar de dokter. Mijn ouders zijn er gelukkig nog en er zijn heel veel mensen die van ons houden. Wat nou klagen?!!!!

En hoe kwam ik hier nou op? O ja, ik zat te ontbijten en ik voelde me bevoorrecht. Na het ontbijt hebben we een uurtje in pyama’s zitten spelen en daarna zijn we uitgebreid gaan badderen. Kat zit dan in haar badje en ik er naast op de grond onder een halve douchestraal (ook dat went snel trouwens, halve douchestralen).

Daarna zijn we met oma en de hond een stukje gaan lopen, want we moesten lege flessen gaan ‘boemen’. Nog wat boodschappen gedaan en bij de Wibra een ‘knipschaar’, stiften, een kleurboek en een handtasje met roze poedelkop gekocht. Mevrouw wil namelijk haar eigen make-uppies ook in een tasje hebben. De snoeplippenstift, het lege rougedoosje, de lege deo-roller en de haarspeldjes mogen namelijk niet meer in mamma’s toilettas. "Kaka wille ook opmaak doen mette tassie". ‘t Moet niet gekker worden met die jeud van tegenwoordig ))

Na de boodschappen hebben we bij pap en mam nog een kop zelfgemaakte erwtensoep gegeten. Unox kan er niet tegenop. Naar huis, boodschappen opgeruimd, met de nieuwe knipschaar en stiften gespeeld. Nog een half uurtje samen chillen met de televisie aan en een lange vinger erbij. En toen is Toossie weer heerlijk gaan tukken.

Vanavond heb ik zelf verder weinig uitgevoerd. Wel naar het Nederlands elftal gekeken, dat overigens met 2-0 gewonnen heeft van de Bulgaren. Maar vooral de wereld weer verkend op het internet. Wat is dat toch een prachtig medium. Alles wat je te weten wilt komen is wel ergens te vinden. En soms ben je niet op zoek naar iets, maar kom je zomaar iets prachtigs tegen. Kennis is macht!

Oeps, ik schrik van de tijd en ga mijn bed maar eens opzoeken. Ik eindig deze wel zeer uitgebreide analyse van mijn zaterdag met de wijze woorden van mijn moeder: "slaap je niet, dan rust je toch".

Ik weet niet of het herkenbaar is, maar soms heb ik geen idee waar m’n geld blijft. En ik weet dat het niet alleen komt omdat alles zo duur is, maar ook omdat ik niet bij hou waar ik het aan uitgeef. Dus heb ik besloten om morgen m’n administratie eens goed te gaan uitpluizen en maar weer eens te gaan budgetteren. Niet de leukste klus, maar in het kader van de komende adoptie- en verbouwingskosten wel noodzakelijk.

Volgende week ga ik klussen op de bovenverdieping en ik heb zo’n zin om een bouwmarkt in te duiken. Leuke kleuren voor de muren kiezen, kliklaminaat uitzoeken en dan – de slagroom op het toetje – ga ik neuzen voor spullen voor Kat’s kamer.

Maar eerst morgen een drukke dag. Ik heb me voorgenomen om dan m’n administratie te gaan doen en er is nog het één en ander aan huishoudelijk werk blijven liggen. Dus de keuken en badkamer zijn morgen ook aan de beurt. Verder nog naar het postkantoor om een pakje weg te brengen en ik moet nog wat telefoontjes plegen die niet kunnen wachten.

En daarna is het alweer weekend. Kat is een echte uitslaper, soms is ze pas om 10 uur wakker en doen we alles lekker op ons gemakkie. Beetje opruimen, samen chillen op de bank, stukkie fietsen of even bij oma en opa langs. En op zaterdag gaan we altijd op het eind van de dag naar de supermarkt. En dat is ook altijd weer een feest. Voordat Katja er was had ik altijd een enorme hekel aan boodschappen doen. Maar m’n grietje geniet er zo van (in het karretje zitten, spelen in de ‘speelauto’ en boodschapjes in de kar gooien) dat het één van m’n favoriete verplichtingen is geworden.

————————

Terwijl ik hier m’n geluk zat te beschrijven, kreeg ik net een telefoontje van m’n beste vriend. Hij vertelde me dat hij vandaag te horen heeft gekregen dat zijn moeder ongeneeslijk ziek is.

Echt vreselijk nieuws; het is zo’n gaaf mens. Ik heb wat met haar afgelachen en ze is ook nog eens zo’n enorme lieverd!

En dan bedenk ik me maar weer hoe grillig het leven is. En hoe zeer je moet proberen om tevreden te zijn met wat je hebt. Want het kan ook zo maar over zijn. Heel veel sterkte P.! En de rest van de familie natuurlijk!!! Ik denk aan jullie.

Ik ben blij! Afgelopen week heb ik te horen gekregen dat ik aangenomen ben als planner bij Jeugdzorg. Het was erg spannend, want het was uiteindelijk de keuze tussen mij en een andere kandidaat met een zelfde achtergrond. Maar goed, uiteindelijk ben ik het geworden. 5 Dagen werken van 08.30 tot 14.30 uur. Mooi voor later, want dat sluit goed aan op schooltijden.

Wel baal ik van het feit dat het kinderdagverblijf waar Katja nu op zit, alleen halve of hele dagen opvang biedt. Dat betekent dat ik nu ga zoeken naar een opvang waar dat wel mogelijk is. Echt jammer, want mijn kippie is daar al zo gewend.

Volgende week ga ik een start maken met het opknappen van de bovenverdieping. Ik ga beginnen met het kleinste slaapkamertje. Dat gaat geschilderd worden en er komt laminaat in. Als dat klaar is, dan verhuis ik mijn bed er naar toe en dan kan ik gaan beginnen aan de ‘grote’ slaapkamer.

Dat gaat de kinderkamer worden voor Kat en haar toekomstige broertje of zusje. Kat vindt het allemaal heel spannend, want ze weet dat ze nu een bed voor grote kindjes krijgt. En ze vertelt het dan ook aan iedereen die ze tegenkomt. Ze is zo enthousiast!!!

Ze is trouwens een echte klimgeit aan het worden. Niets is veilig voor haar. Wel lachen hoor, vandaag is het haar gelukt om uit haar bedje te klimmen. Ik sta bij al die beklimmingen doodsangsten ;-( uit, maar zij is zo trots als een pauw (en ik stiekem ook…). Lekker kind!!!

Vanaf dat Katja een jaar oud was, begon het verlangen naar een tweede kindje te borrelen. Het zou geweldig zijn, niet alleen voor mezelf, maar ik denk dat het voor Kat ook fijn is om op te groeien met een broertje of zusje. Eerst heb ik er over nagedacht om weer via KID zwanger te worden, maar mijn eerste zwangerschap was beslist geen pretje. En omdat adoptie voor mij altijd al een reëele optie was, was die beslissing was niet moeilijk te maken.

Als je wilt adopteren dan moet je eerst een BKA-nummer (BKA = Buitenlands Kind ter Adoptie) aanvragen bij de Stichting Adoptievoorzieningen. Een week voor mijn 42e verjaardag heb ik dit gedaan en een dag later werd ik al door hen teruggebeld. Een medewerkster vertelde me dat als ik de aanvraag op mijn verjaardag (of later) zou doen, dat ik dan de versnelde procedure kon volgen. Ik moet dan wel aan een extra test deelnemen, de IBO-toets, maar ik zou dan niet hoeven te wachten (1 tot 1,5 jaar) op de verplichte VIA-cursus (VIA= Voorlichting Informatie Adoptie). Gezien de toch al zeer lange procedure leek me dat een goede optie.

Ook werd er gezegd dat, vanwege mijn leeftijd, het te adopteren kindje niet jonger dan 2 jaar mag zijn. Omdat mijn voorkeur toch al uitgaat naar een ouder kindje, was dat dus geen probleem. Ik heb gevraagd of ze de oude aanvraag wilde verscheuren en opnieuw een aanvraag gedaan op mijn verjaardag.

Twee dagen later ontving ik mijn BKA-nummer en weer een week later de uitnodiging (lees: rekening van € 900,00) voor de VIA-cursus. Deze start waarschijnlijk in december 2007 of januari 2008 in Utrecht. Verspreidt over drie maanden zijn er zes bijeenkomsten. Elke bijeenkomst wordt er een ander onderwerp behandeld. Ik heb er nu al zin in!

In de tussentijd ben ik al druk bezig geweest met het verzamelen van informatie. Voor mij staan er twee dingen vast:

1. Omdat ik altijd al "iets" heb gehad met het continent Afrika, wil ik graag uit een Afrikaans land adopteren.

2. En ik wil zoveel mogelijk bij de hele procedure betrokken zijn en dit betekent dus dat ik niet ga adopteren via een vergunninghouder, maar bezig ben met een zogenaamde deelbemiddelings-procedure.

Daarom ben ik lid geworden van de BZA (Belangen-vereninging Zelfdoeners in Adoptie) en met een aantal mensen hebben we een besloten groep opgericht die zich oriënteert op Afrika. En ik merk nu al dat dat een goed besluit is geweest. Het is fijn te weten dat er nu ook anderen zijn die informatie proberen te achterhalen over de te nemen stappen.

In ieder geval ben ik erg optimistisch over het hele traject en kan niet wachten tot alles wat concreter wordt. Spannend hoor!!!!!

Nou, het heeft wat voeten in aarde gehad, maar volgens mij ben ik in de lucht.

Voor een ieder die mij nog niet kent, begin ik maar bij het begin. Zoals jullie op mijn homepage kunnen lezen, heb ik een heerlijke dochter, Katja.

Zij is verwekt met behulp van KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorsperma) en ze is de zon in mijn leven. Kat is nu ruim 2 jaar oud en ook voor haar geldt:    2 = NEE! Ze is volop bezig met testen hoe ver ze kan gaan en ik ben dan ook regelmatig de strenge en niet zo leuke mamma. Maar er zijn ook heel veel "knuffelkip-momenten"; kusjes geven, naast mamma zitten, handje vasthouden en grappen maken. En ze kletst me de oren van de kop . Al met al heb ik gewoon een heerlijk grietje in huis!

- Trekkertrek in Koudekerk a/d Rijn. Mart, bedankt weer voor de foto’s! -

Mooi bruggetje naar mijn huis trouwens….. Want ja, wat ik daar niet allemaal over kan vertellen… Het is gebouwd in 1892 en was 4 jaar geleden, toen ik het kocht, nog helemaal in oude staat. Er zat nog geen douche in, de keuken stamde volgens mij nog uit de 80-jarige oorlog en het had nog een orginele voor- en achterkamer. Inmiddels is er (vooral dankzij ome Ton, tante Nel, neef Mart en natuurlijk mijn lieve moedertje) al heel wat gesloopt, herbouwd en opgeknapt. En ik heb, met dank aan mijn broer, centrale verwarming in mijn hele huis. Ik zit nu dus in ieder geval droog(?) en warm en ik kan koken, douchen en naar het toilet.

Maar er moet nog zo ontzettend veel gebeuren!!! Boven heb ik 2 kleine slaapkamertjes en een overloop die nog helemaal moeten worden opgeknapt.

Afgelopen maanden heb ik lekkage op de bovenverdieping gehad en omdat het dak uit diezelfde 80-jarige oorlog stamt als de keuken, is me door de verzekeringsexpert gemeld dat ik aan een nieuw dak moet. Verder moet de keuken nog afgewerkt worden. De woonkamer moet een goed schoon te houden vloer krijgen en verder afgewerkt worden. En aan de gang moet ik nog beginnen. En dan heb ik het nog niet gehad over de buitenkant en achtertuin…..

Nu ben ik weer vol goede moed, maar er zijn momenten dat ik dit project even niet meer overzie! Ik spaar me suf, maar als het in dit tempo doorgaat, dan wordt het opknappen van mijn huis een 30-jaren plan. Dus mochten er lezers zijn die zich aan willen bieden als sponsor of vrijwilliger, ik hou me graag aanbevolen .